شعر درختکاری

به دست خود درختی می نشانم 

                                 به پایش جوی آبی می کشانم

کمی تخم چمن بر روی خاکش

                                          برای یادگاری می فشانم

 درختم کم کم آرد بر گ و باری

                                    بسازد بر سر خود شاخساری

چمن روید در آنجا سبز و خرم

                                       شود زیر درختم سبزه زاری

به تابستان که گرما رو نماید

                                   درختم چتر خود را می گشاید

خنک می سازد آنجا را ز سایه 

                                       دل هر رهگذر را می رباید

به پایش خسته ای بی حال و بی تاب

                                 میان روز گرمی می رود خواب

شود بیدار و گوید : ای که اینجا 

                                  درختی کاشتی روح تو شاداب

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا